เรื่องราวคราวนี้มีที่มาจากอารมณ์ค้างที่ร้านอาหารไทย เนื่องจากจากเมืองไทยมาเป็นเวลานานอาหารที่ญี่ปุ่นไม่จืดก็เค็ม จึงคิดถึงรสชาตอาหารไทยเป็นพิเศษ และด้วยความเสี้ยนจึงตะเวนหาร้านอาหารไทย ซึ่งอาหารไทยเนี่ยเป็นที่ชื่นชอบของคนญี่ปุ่นมาก เหมือนกับคนไทยที่บ้าอาหารญี่ปุ่นในไทยประมาณนั้น จึงทำให้เกิดร้านอาหารไทยผุดขึ้นมาเป็นดอกเห็ด แถมตอนนี้สิ้นเดือนพอดีด้วยร้านอาหารจึงเต็ม ต้องจองโต๊ะถึงจะมีที่นั่ง แต่อย่างไรก็ตามจากการเจรจาทางร้านจึงมีที่นั่งให้ เพราะยังมีโต๊ะที่แขก Reserve ไว้แต่ยังไม่ถึงเวลามา ทำให้ได้มานั่งกินข้าวเย็นกับแกงไทยๆสองอย่าง ขนาดจานก็เท่าแมวกิน - -”

เท่าแมวกินจริงๆ!!! กินเสร็จจนไม่เหลือเนื้อก็ขอซดน้ำให้เกลี้ยงล่ะว๊ะ!!! หมดไปเกือบสี่พันเยน!!!

มองหน้าพี่ที่มาด้วยกัน “นี่เราเพิ่งกินอาหารไปหรือเปล่า?”

อารมณ์ค้าง…! แพงสาด แถมจานเท่าข้าวแมว….

ทั้งหมดนี้จึงเป็นสาเหตุให้เกิดเรื่องเล่าเอนทรีนี้ขึ้นมา…

ด้วยความที่อารมณ์ค้างข้ามวันบวกกับความแค้น จึงเดินทางไปยังเขตอุเอโนะ (UENO) โดยขบวนรถไฟฟ้าสาย CHUO จาก OKUBO ไปลง AKIHABARA แล้วต่อรถไฟฟ้าสาย YAMANOTE ไปลงที่ UENO (อันที่จริงแล้ว จาก OKUBO ถ้าเดินต่อไปอีกนิดจะถึงสถานี SHIN-OKUBO ซึ่งสามารถนั่งรถไฟฟ้าสาย YAMANOTE ไปลง UENO ได้เลย แต่ว่ามันจะอ้อมโลกมากเลยนั่งรถสาย CHUO ตัดเส้นโค้งส่วนที่วิ่งอ้อมของ YAMANOTE ไปดีกว่า)

ข้อดีของการนั่งรถไฟฟ้าแบบนี้คือได้แวะลงไปซื้อเมาส์ที่ AKIHABARA ด้วย (ใช้ Touch pad ของโน๊ตบุ๊คนานๆแล้วปวดแขนชมัด)

ไปเดินซื้อของที่อากิบะ (AKIHABARA) แล้วโดนแอบถ่ายรูป เลยเอามาแปะเผื่อมีคนคิดถึงอยากเห็นหน้า (อยู่นี่หน้าซูบไปเยอะวุ๊ย)

พอซื้อเสร็จก็นั่งรถไฟฟ้าต่อตามที่ได้เล่ามาด้านบน

สภาพด้านหน้าของสถานีอุเอโนะ

นี่คือสถานีรถไฟฟ้าหัวลำโพง… เอ้ยไม่ใช่ล่ะ สถานีรถไฟฟ้า UENO ภายในจอแจเหมือนหัวลำโพงบ้านเราเลย

ด้านหน้าสถานีเมื่อเดินออกมา

มุมสูงจากตึกฝั่งตรงข้ามสถานี

จริงๆแล้วขึ้นไปบนตึกนั่นเพราะอยากกินเนื้อย่าง แต่….ร้านมันปิดไปแล้ว(โว้ย!) กลายเป็นชาบูชาบูแทนซะนี่ เลยต้องเดินไปหาอะไรกินแถวๆในตลาด (ร้านตามใต้ทางรถไฟ) กินเสร็จก็เดินเข้าตลาดไปซื้อของเลย

ตลาดที่ญี่ปุ่นคนจอแจเหมือนไทยไม่มีผิด

ตลาด… สภาพเหมือนสำเพ็งบ้านเราเปี๊ยบ ผู้คนจอแจเหมือนเปี๊ยบ ต่างกันตรงที่เราเป็นชาวต่างชาติมาเดินตลาดบ้านเขาเท่านั้นเอง

นี่ก็แผงลอยขายพวกเครื่องเงินต่างๆ เหมือนไทยแลนด์เปี๊ยบ มาตราฐานเดียวกันราวกับย้ายร้านมาจากสวนลุมไนท์บาซ่า ราคาต่อรองได้

ร้านขายผลไม้ตามข้างทาง

สภาพตลาดจะเหมือนกับตลาดที่เป็นตรอกๆ เหมือนสำเพ็ง คือจะเป็นแผงขายอยู่หน้าร้าน ไม่มีพวกแผงเป็นล๊อตๆแบบตลาดสดบ้านเรา ที่เห็นในภาพนี่ร้านขายผลไม้ ราคาโคตรถูก(ในญี่ปุ่น) กล้วยนั่นขายหวีละ 300 เยน (ถ้าซื้อที่เทสโก้แถวบ้านจะห้าลูก 200 เยน แถมลูกเล็กกว่าด้วย) แต่ว่าถ้าอยากจะซื้อมะม่วง(ราคาก็พอไปได้)แนะนำว่าอย่าซื้อเลย มันห่วย! มันเหี่ยว! เพราะเขาเก็บไว้นานล่ะมั๊ง? อันนี้ไม่ทราบเหมือนกัน แต่ว่าดูแล้วไม่น่าซื้อมากินอย่างแรง ลูกผลับก็ราคาค่อนข้างถูกนะ

แผงขายอาหารทะเลในตลาด

แผงขายอาหารทะเล ราคาโคตรถูก! ใหม่สดจากทะเล! ไม่มีแช่น้ำแข็งนะขอบอก!

มีขายทั้งปลาทั้งกุ้ง

กุ้งธรรมดาราคาแพงไปหน่อย แต่ได้ความรู้ใหม่ว่าปลาตัวยาวๆเขานับหน่วยกันเป็น”แท่ง”…. ยกตัวอย่างเวลาซื้อปลา “เฮียๆ ขอปลาซาบะหนึ่งแท่ง….” ขำหวะ!!!

ปลาหมึกสดๆจากทะเล ปลาหมึกแบบนี้เรียกว่าอิกะ

แต่นี่คือไฮไลท์ ปลาหมึกตัวบักควาย ใหญ่กว่าเมืองไทยอีก! ราคาถูกกว่าเมืองไทยเท่าตัว! ถาดละ 5 ตัว 500 เยน! ตกตัวละ 100 เยน!!! ตีเป็นเงินไทยตัวละ 30~40 บาทเอง ถูกสาดดดด!!! แย่งกันซื้อแทบไม่ทันพอคนขายเอาขึ้นมาวางหมด วางหมด อ่อ… แล้วไอ้ที่เขามาวางนะไม่ต้องเลือกนะ เพราะเขาเลือกมาให้เสร็จแล้ว จะซื้อถาดไหนก็ดีเหมือนกัน ส่วนพวกกากๆตัวเล็กตัวน้อยนั่นเขาเอาปล่อยทะเลตอนจับมาบ้าง กับแยกขายไปทำอย่างอื่นบ้าง (ปลาหมึกก็เรียกเป็นแท่ง)

ได้กุ้งมา 1 ถาด กับปลาหมึกมา 5 แท่ง….. - -” แล้ว…ก็ไปเดินหาของอื่นๆในตลาดชั้นใต้ดินบ้าง (จริงๆแล้วมันเป็นซุปเปอร์มาเก็ตนะ) เผื่อมีอะไรซื้อมาไว้กินได้จนเจอ….

ขนาดมาม่าจากไทยยังมีขายเลย

พันธมิตรบุก!!! เอ้ย…ไม่ใช่มาม่าจากเมืองไทย สมแล้วที่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเนี่ยเป็นอาหารกู้โลกจริงๆ ไม่ว่าฝนตก แดดออก แผ่นดินไหว น้ำถ้วม ซึนามิเข้าฯลฯ บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปก็ไปได้ทั่วทุกมุมโลก

แผงขายเครื่องปรุงในร้านขายของชำ

มองสูงขึ้นมาหน่อยของจากไทยเพียบเลย แต่…ที่บ้านมีหมดแล้วเลยไม่ซื้อมาดีกว่า สรุปคือไม่ได้ซื้ออะไรเลยในซุปเปอร์มาเก็ตข้างล่าง

พอซื้ออาหารทะเลเสร็จแล้วก็แจ้นกลับบ้านตามเส้นทางเดิมขามา UENO > AKIHABARA > OKUBO ด้วยเหตุผลเดิมคือถ้านั่งต่อเดียวมันอ้อมโลก

มาถึงบ้านก็บ่ายสี่โมงกว่าแล้ว มืดแล้วด้วย(ซีกโลกทางเหนือจะสว่างเร็วและมืดเร็ว) เลยรีบอาบน้ำก่อนเพราะไม่ได้อาบน้ำมาสามวันจะสี่วันแล้ว ทรมานชิบ… ถ้าอาบช้าไปมากกว่านี้จะหนาวแสรดแล้วไม่อยากอาบน้ำเลย… (โชคดีที่ผมเป็นคนที่ไม่มีกลิ่นตัว เลยเนียนเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างเดียว) พออาบน้ำเสร็จก็ได้เวลาทำอาหาร การทำอาหารไทยพวกต้มยำนั้นง่ายมาก ขอให้นึกว่าตัวเองเป็นพ่อมดแม่มดกำลังปรุงยาสูตรลับขึ้นมาจัดการกับนังสโน ไวท์ก็พอ…

เนื่องจากผมเป็นนักเรียนสายวิทย์มาในสมัยที่ยังเอ๊าะๆขับหุ่นเอวาอยู่ จึงได้เรียนวิชาเคมี… แล้วเวลาทำการทดลองเขาให้ใส่สารโน้นเท่านั้น สารนั้นเท่านี้ นิสัยของเด็กผู้ชายคือ… “เยอะๆดี” เขาให้ใส่ 1 ช้องเบอร์ 2 พี่แก 1 ช้อนเบอร์สองจริงๆ แต่ไม่ได้ปาดให้เสมอช้อน เลยได้สารเคมีมา 1 ช้อนเบอร์สองพูนๆ สารเคมีเลยเท่ากับ 2 ช้อนเบอร์สองของชาวบ้านเขา…

และด้วยเหตุ “เยอะๆ ดี” จึงทำให้เครื่องแกง เครื่องปรุง เครื่องเคียง และเครื่องสารพัดเครื่อง… กระหน่ำลงไปในหม้อไฟต้มยำที่อยู่บนเตาแก๊ส (บอกให้จินตนาการถึงพ่อมดกำลังปรุงยาพิษ) ปรุงไปหัวเราะเคี๊ยก~ เคี๊ยก~ ไปเพราะกำลังสาแก่ใจที่ปรุงอาหารให้เพื่อนกิน ปรุงๆอยู่พี่คนที่ไปซื้อของด้วยตักไปให้”คนจีน”ลองกินดู

คนแผนดินใหญ่ “ช๊ต~โตะ คาไร เน๊” แต่อาการมันบอกว่าอีกแบบนึงเหอๆ

สองรูปข้างล่างนี้ใช้กล้องมือถือถ่าย…เนื่องจากขี้เกียจไปเอากล้อง DSLR มาถ่าย (กว่าจะได้ถ่ายสงสัยหมดไปครึ่งหม้อ)

ปรุงเสร็จแล้วหน้าตาออกมาอย่างนี้..... สวยงามระดับภัตรคารห้าดาว

ซูมเข้าไปดูสีสัน ดูไม่จืดเลย... สีบ่งบอกว่างานนี้อย่างกับฆ่าตัวตายชัดๆ

แล้วพี่เขาก็โทรเรียกเพื่อนมากิ๊ก เอ้ย…มากิน กินกันสี่คน ข้าวหุงมาหมดหม้อเลยวุ๊ย ใครๆก็บอกว่าอร่อย!!!! จะอร่อยหรือไม่อร่อยไม่รู้ได้แต่ก็มีน้องคนนึงเขายกหม้อไปแช่ตู้เย็นเก็บไว้ กินต่อพรุ่งนี้เลย (เหลือแต่น้ำก็ยังเอานะน้อง…. - -”)

ถ้าพบว่าการจัดหน้าใน Exteen ไม่สวยก็ไปดูที่เดิม... blog.animegami.com ตามศรัทธา เพราะผมก๊อปมาจากโน้นแล้ว script มันไม่เหมือนกันหลายอย่าง

ท้ายบล๊อกวันนี้เป็นของฝากให้คุณเพื่อนโลมา เนื่องจากคุณเพื่อนสงสัยว่าเน็ทไร้สายที่ญี่ปุ่นมันใช้อะไรรับสัญญาณ ทำไมได้ความเร็ว Up/down stream ได้ตั้ง 1 Gbit เต็มๆ (โหลดหนังจากที่อื่นที่เจริญแล้ว) โหลดDVDด้วยบิทมาดู ตดยังไม่ทันหายเหม็นได้ DVD มาดูแล้ว 1 แผ่น ความเร็วนี้คือโหลดจากเมกา แต่ถ้าจากไทย….ฝันไปเถอะ - -” รออีกเดือนค่อยดู ระหว่างนั้นฝันเปียกไปพลางๆก่อนแล้วกัน

เครื่องรับ-ส่งสัญญาณ เขาเอาไอ้เนี่ยมาใช้รับ-ส่งสัญญาณ กล่องทำจากโลหะคาดว่าเอาไว้ทำหน้าที่เป็นเสา อยากลองแกะดูเหมือนกันว่าข้างในกล่องมันมีอะไร… (แหม…มือบอนใช้ได้เลยเรา)

ด้านหลังของไอ้กล่องนี้มันจะมีครีบๆเอาไว้ระบายความร้อน แล้วก็มี TAG ปิดเอาไว้ (ขอเซ็นเซอร์ MAC Address กับพวก Instrument Code เพื่อความปลอดภัย) ด้านล่างของไอ้กล่องปริศนานี่ก็จะมีสายไฟต่อออกมา แล้วมัน tab สายเข้า CAT5E ยังไงไม่รู้ เพราะว่ามันโดนพันด้วยเทปพันสายไฟ

จากสายดำๆเข้าสาย CAT5E ที่สีขาวๆ ก็เดินมาที่ Set-top ตัวเล็กมาก (หัวแลนที่เอามาต่อเข้าเนี่ย มันเอาไปเสียบ router ไม่ได้ เพราะว่ามันมีแง่งกันคนมั่วเอาไปเสียบ แล้วไอ้ set-top ตัวกระเปี๊ยกเนี่ยก็มีหน้าที่เอาไว้จ่ายไฟไปที่ไอ้กล่องปริศนานอกบ้านด้วย ส่วนอีกด้านนึงเขาก็จะเอาไว้ต่อสายแลนธรรมดาเข้า PC หรือ Router ก็ได้

ถ้าเกิดคอมไม่มี Gbit Ethernet ก็ถือว่าขาดทุนไปครับ แต่ถ้าต่อเข้า Router ที่มี Gbit Ethernet แล้วยิงไปหลายๆเครื่องก็คุ้ม ความเร็วไม่ตกด้วย เนี่ยโหลดบิทไปดูหนัง(streaming)ไปคุยโทรศัพท์ผ่าน VoIP ไปก็ไม่เห็นกระตุก (ยกเว้นมันโดนหนักจริงๆถึงจะมีอาการบ้างเล็กน้อย)

ปล 1. ผมชอบสีท้องฟ้าจากกล้อง Nikon ผมชอบสีผลไม้จากกล้อง Nikon ผมชอบรูปแบบดีไซน์ของ Nikon สรุปผมเป็น Nikonian
ปล 2. รูปที่เอามาแปะผมไม่ได้ทำการตกแต่งใดๆทั้งสิ้นยกเว้นลดขนาดลง
ปล 3. อาหารมื้อนี้….ผมเสียแค่ค่ารถไฟฟ้าเท่านั้น นอกนั้นอิ่มจังตังค์อยู่ครบ
ปล 4. ขอบคุณน้องคนนึงที่ช่วยกันทำอาหาร (เขาช่วยเตรียมของอ่ะ ส่วนผมอยู่หน้าเตาแล้วก็สาดเครื่องปรุงตามใจฉัน) ตอนแรกว่าจะไม่ทำยืนให้กำลังใจอย่างเดียว ทำไปทำมาลงมือด้วยซะเลย กลัวน้องลำบากอ่ะให้ทำคนเดียวสงสัยกว่าจะได้กินเหนื่อยตายคาเตาซะก่อน พี่ช่วยแป๊ปเดียวเสร็จ
ปล 5. ข้าวแข็งไปหน่อยเพราะน้ำที่เอามาหุงข้าวน่ะ…. มันหมดขวดแล้วเหอๆ ลืมไปซื้อน้ำที่เทสโก้มาตุนไว้เลย เหอๆ