วันนี้ออกเดินทางจากกรุงเทพ มุ่งหน้าสู่จังหวัดพิษณุโลก... ตื่นแต่เช้าแบกกระเป๋ามาหัวลำโพง
ที่ชานชลาหัวลำโพง
เสียงประกาศจากลำโพงดังกึกก้อง "รถด่วนพิเศษกรุงเทพปลายทางสวรรคโลก จะเข้าเทียบชานชลาช้ากว่ากำหนดประมาณ 20 นาที ขออภัยท่านผู้โดยสารทุกท่านในความไม่สะดวกค่ะ"
"........"
ฮ่วย แล้วกูอุตสาห์ตื่นเช้ามารอรถไฟก่อนเวลาตั้งชั่วโมง ดันดีเลย์อีก... เวรกรรมๆ เอ้าไม่เป็นไรยังไงก็รถไฟไทย เลยเดินไปซื้อหนังสือพิมพ์มายืนอ่านข้างชานชลาจนได้ขึ้นรถไฟ
บนรถไฟ...
ในตั๋วระบุเวลาถึง... 14:47 มองดูเวลาบนนาฬิกา นี่มัน....บ่ายสามแล้ว.... อีกร้อยกว่ากิโลกว่าจะถึงสถานีปลายทางบนตั๋ว...
เสียงรถไฟดัง... "ถึงก็ช่าง ไม่ถึงก็ช่าง ถึงก็ช่าง ไม่ถึงก็ช่าง" นี่คงเป็นเสน่ห์อย่างหนึ่งที่ทำให้คนหลายๆคนเลือกใช้บริการ
จนกระทั่งเวลา 15:57 รถก็มาถึงสถานีปลายทาง... กูได้ลงซักที กูถึงซักที เลทมาชั่วโมงกว่าๆแล้ว
ณ สถานีพิษณุโลก
เดินหารถทัวร์ที่จะวิ่งไปที่ทำงาน.... เวร... รถหมด
(โปรดจินตนาการชายหนุ่มยืนเดียวดายบนลานดินว่างๆ แล้วมีสายลมพัดผ่าน หอบเอาเศษฟางกลิ้งขลุกๆๆ มาชนขา) เท่ห์สาดดดดด
โทรเข้าไปที่ทำงาน "รถหมดแล้วล่ะน้อง เดี๋ยวน้องหาโรงแรมพักแถวนั้นไปก่อน แล้วพรุ่งนี้เช้ารถที่ทำงานจะเข้าเมืองพี่จะบอกให้เขาไปรับ"
อึ้ง กิม กี่......
เดินหาโรงแรมแบบอึ้ง กิม กี่ จนหารถสี่ล้อเล็กบอกให้เขาพาไปโรงแรมที่หรูพออยู่ได้ พี่แกก็พาไปแบบอึ้ง กิม กี่....
ได้ห้องเตียงเดี่ยวมาห้องนึง ก็พอดูได้....
เอาฟระ พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน กินข้าวแล้วนอนดีกว่า = ="
